می گفت:
تا میتونی دقت کن که گناه نکنی، تا میتونی مراقب اعمالت باش. اون وقتِ که همه ی زمان و مکان در خدمت تو خواهند بود. حداقل سعی کن سه روز از گناه پاک باشی. اگر سه روز مراقبه و محاسبه اعمال رو انجام بدی، حتماً به تو عنایاتی میشه.

📚کتاب عارفانه؛ زندگینامه و خاطرات عارف شهید احمدعلی نیّری

می‌گفت:
توی مسیر اربعین به موکبی رسیدم و توقف کردم.توجه‌ام به جلوی موکب جلب شد.
یه عده دختر نوجوان،مشغول پخش نذورات بودند.رفتم جلو و ازم استقبال کردن.

یکی‌شون یه عکس شهید بهم داد و با لبخند گفت:"اگه دوست دارید برگردید تا به کوله‌تون سنجاق کنم که مسیر رو به نیت‌شون قدم بردارید".
شروع کرد به معرفی شهید ولی من دوست داشتم بگه چرا این شهید! پیش خودم گفتم حتماً مثل افراد دیگه نذر کرده و داره به نیت شهدا توی موکب این کار رو میکنه.

فوری ازش پرسیدم:"چرا این شهید رو انتخاب کردی؟با شهید نسبتی داری؟”
من و من کنان، انگار که نخواد بگه، با اصرار من گفت:"پدرم هستند.”
اون لحظه دیگه ذهنم فرمان نمیداد
فقط بهش گفتم:اجازه میدی در آغوشت بکشم؟تا گفت بله، محکم فشارش دادم و در گوشی بهش گفتم:خیلی برام دعا کن، خیلی.داشتم میرفتم که گفت:"صبر کنین یه لحظه".خم شد و یه کیسه پارچه‌ای سفید از پشت میزی که بود برداشت. حس کردم اون کیسه صدفِ و چیزی که قرارِ ازش در بیاره، دُرِّ.دستم رو گرفت و داخل مشتم چیزی گذاشت.تسبیح با عکس پدر شهیدش و حاج قاسم جلوی چشمام بود و پشت عکس هم نوشته؛"برای ظهور و آزادی قدس صلوات".
درّ من این بود، همین دونه‌های تسبیح توی مشتم.دست خالی اومده بودم و دست پر راهی‌ شدم.

جمله آخر دختر شهید رو توی تمام مسیر کسی انگار برایم تکرار می‌کرد:"میشه به نیت پدر شهیدم چند قدمی بردارید؟” و این تنها کاری بود که ازم برمیومد.دلم برایش تنگ شده.برای مسیرش، برای شهیدش، برای دختر شهید
آه! قَد ضَاقَ صَدری…

🌱لطف بوتراب

✨ به ذره گر نظرِ لطف بوتراب کند
✨ به آسمان رود و کارِ آفتاب کند

🌱هنرِ اسلامی

✨فرض کنید اگر در یک جامعه، امکان حرف زدن(همین سخنرانی کردن و گفتگوی با مردم) را از صاحبان فضایل و ‌افکار صحیح بگیرند و اجازه ندهند حرف بزنند، ببینید چه خسارت بزرگی پیش خواهد آمد.
عین همین خسارت، خسارت آن جمعی است که از ابزار هنر بی‌نصیب باشند؛ چون هنر چیزهایی را منعکس می‌کند که بیان ‌ساده و عادی نمی‌تواند آنها را منعکس کند. مخصوصاً به نسلهای آینده و همین‌طور به نسل کنونی‌.‌‌ ‌هنر را مغتنم بشمارید و در جهت اسلامی به کار ببرید‌. ‌

👤بیانات در دیدار با اقشار مردم | 1370/8/1

🌱مثلِ علی؛

آنقدر حرف بزنید که می‌توانید عمل کنید.
با زبان خود غیبت نکنید و تهمت نزنید تا بتوانید با مولایتان صحبت کنید…

این رو توی وصیت‌نامه‌اش نوشته بود!

می‌گفت:
مصطفی خواب‌های خوب زیادی دیده بود. یه صبح بلند شد، دیدم چهره‌اش برافروخته است. گفتم: چی شده؟ نمی‌گفت. اصرار کردم، گفت: «خواب دیدم امام زمان(عج) گفت من از شما راضی‌ام». یک‌بار دیگر می‌گفت: «دیدم آیت‌الله خامنه‌ای بالای تپه سبزی ایستاده و با اون دست جانبازیش روی سرم دست می‌کشه».

+مثل مصطفی باید کاری کنیم که امام زمان و ولیّ فقیه ازمون راضی باشن.

🌱بسته پستی‌ای که منتظرش بودم بالاخره رسید و من بدون هیچ وقفه‌ای بازش کردم.
از میان بسته، کتابچه استغفار هفتاد بندی را جدا کردم. با شوقِ خاصی آن را در آغوش کشیدم و با آن حرف می‌زدم.
شروع کردم به خواندنش. وقتی به بند دهم
رسیدم، انگار که آن بند را کسی برایم مدام تکرار می‌کرد.
چشمم به معنای عبارت خورد و غرق در این خوبی بودم.اینکه برای هربند، معنای فارسی آن هم زیر عبارت عربی نوشته شده بود، به نظرم ایده خوبی‌‌ست. با خودم گفتم: تا به حال به این معنا، استغفار نکرده بودم؛ “استغفار از گناهانی که به واسطه آن به ولیّ‌ای از اولیاء خدا ظلم کردم".
این بند، ذهنم را به شدت مشغول کرد.اولین کسی که به ذهنم رسید، امام زمان بود. شروع کردم با آقا صحبت کردن؛
“آقاجان! شما همان ولیّ خدا و عزیز خدایید و
من با اعمالم به شما ظلم کردم و عاقبت این ظلم هم شد، دوری از شما.
آقاجانم! خود کرده را تدبیری هست؟
شما همان نعمت و روزی‌ای بودید که خودم
را از آن محروم کردم. برای چنین نعمتی
که از دست رفته باید چه کار کنم؟
استغفار؟ عذرخواهی یا استغاثه؟ شاید هم
همه‌ی اینها. می‌خواهم کاری کنم تا شما
از من راضی شوید و رزق و روزی‌ِ بودن کنار شما به سمتم برگردد.”
صحبتم با آقا که تمام شد، به تقویم نگاه کردم. به ماهی نزدیک شده بودیم که معروف است به ماهِ استغفار.
بسته پستی چقدر به موقع به دستم رسیده بود
و من چقدر محتاجِ این استغفار بودم.

✍مهدی‌یار (سوخته دل)

نمی‌تونم بگم رفیقم باهات ولی می‌تونم بگم عموی شهید دارم که خیلی حواسش بهم هست. یه عمویی که خیلی بامرام بود قبل اینکه به دنیا بیام، خودش رو برای من فدا کرد.میتونست بمونه و جوونی کنه ولی ازین جا و از مدت طبیعی عمرش گذشت تا من بیام و جای عمو رو پر کنم.
یه روزی با عمو علی حرف میزدم؛
بهش گفتم عمو میشه زنده بودنت رو بهم بفهمونی و نشون بدی؟
عمو دلم میخواد یه عکس خوب ازت داشته باشم و قابش کنم جلوی چشمام باشه، همیشه.
مدتی از این دردودل گذشت تا اینکه 28آذر رسید. نمیدونم چه اتفاقی افتاد ولی نتیجه‌اش این شد که دردودل با عمو علی جلوی چشمام بود.عکسی که دوسش داشتم، داشت بهم نگاه میکرد و باهام حرف میزد و می‌گفت: “سالروز شهادتم حرفی که زدی رو بهت نشون دادم.من زنده‌ام عمو!نمردم که، غصه نخور.خودم مثل کوه پشتتم و کمکت میکنم.”
عمو علی! دلم نیومد ازت نگم و بلند بیان نکنم که خیلی دوست دارم و خداروشکر که دارمت✨❤️ میشه بیشتر از قبل حواست بهم باشه؟

✍ مهدی‌یار (سوخته دل)